உறவுகளின் உதாசீனம்

உன்னை விரும்பும் உறவுகளை உதாசீனம் செய்வதேன்?
நீ உள்ளத்தில் வைத்தது உதறி தள்ளும்போது உருக்குலைந்து போவதேன்?

பிரிவு

பழகிப்போன விழிகள்

இன்னும் கனவு காண துடிக்கின்றன

விலகிப்போன அவள் உறவை

விழிகள் எப்படித்தான் அறியும்

நாளையும் நானிருப்பேன்

காலத்தின் காதுகளோடு நான்
ரகசியமாய்ப் பேசிக்கொள்கிறேன்
மழலை பேசும் குழந்தை நான்

இன்று - ஐம்பதாவது
பிறந்த நாளைக் கொண்டாடும்
பாலகன் நான்
என்னை வாழ்த்துங்கள்
பல நூற்றாண்டுகள் வாழ

ஆண்டு ஆயிரத்து நாட்பத்தொன்பதில்
தூண்டப் பட்ட இந்த விளக்கு
ஒரு ஓலைக் குடிசைக்கு
வெளிச்சம் கொடுத்தது
ஓய்ந்திடாது இன்று
பல மாடிக் கட்டிடங்களால்
பளிச்சிடுகிறது

பருவங்கள் ஒவ்வொன்றிலும்
கனிஸ்ட, சிரேஸ்ட, மத்திய
வித்தியாலயங்கள் என
நாமங்கள் நான் பெற்று - பின்
சாஹிராக் கல்லூரி என
நிலையான நாமம் பெற்றேன்
இன்று தேசிய ரீதியிலும்
தரமுயர்வு பெற்றேன்

முதலில்,
எனக்கு கொடுத்த
எம். எஸ். காரியப்பர் எனும்
உத்தமனை நினைத்து
சில கண்ணீர் துளிகளை
காணிக்கையாக்குகிறேன்

என்னை கையிலெடுத்து
முத்தமிட்ட
முதல்வர்களில் முதல்வரான
எம். ஐ. எம் காதர் முதல்
எ. எம். முஸ்தபா வரை
முழந்தாளிட்டு
முதல் மரியாதை செலுத்துகிறேன்

நான் ஒரு
தீக்குச்சியாய் எரிகிறேன்
சூரியனுக்கு போட்டியாய்
ஒரு தீபத்தை உருவாகுவதற்கு

என் கைகளில்
உளிகள் மட்டும்தான் இருக்கிறது
இங்கு வரும் கற்கள்
செதுக்கப் பட்டுக் கொண்டேதான்
செல்கின்றன

நான் ஒரு குயவனாய் இருக்கிறேன்
இங்கு வரும் களிகள்
வணையப் பட்டே
செல்கின்றன

இங்கு சிகப்பு ரோஜாக்கள்
பூப்பதற்கு அனுமதியில்லை
ஏனெனில் - இது
மல்லிகைகளால் மட்டும்
உருவாக்கப்பட்ட நந்தவனம்

கல்வி, கலை, விளையாட்டு
எத்துறையிலும் முன்னோடி
வெற்றிகள் பல கொண்டாடி
சாதனைகளும் படைத்ததுண்டு
எம் சரித்திரத்தில்
இதை விட அதிகமுண்டு

நான் கால ஓட்டத்தில்
வெள்ளி விழா, பொன்விழா
என்று கொண்டாடிக் கொண்டேதான் இருப்பேன்

ஆம்
நாளையும் நானிருப்பேன்
அடுத்த நூற்றாண்டு குழந்தைகளை
அரவணைப்பதற்காக
இளமையோடு தானிருப்பேன்

பின்குறிப்பு:
வெளியிடப்படாத ஸாஹிராவின் பொன்விழா மலருக்காக எழுதப்பட்ட கவிதை.
பத்தாண்டுகளின் பின் மீட்டு பார்க்கிறோம் ...

திருப்பு முனைக்கோர் திருவோலை

இலங்கையின் ஸாஹிராக்களில்
விளங்கிடும் ஒரு நாமம்
கல்முனை ஸாஹிராவென
காற் எண்திசையும்
போற்றிடுமே!

தேசிய சாலைகளில்
தேன் சிந்தும்
இக்கலா சாலை
சாதனைகளால் சரித்திரம் தொடுத்த
பூமாலை

இம்மாலை கொண்ட கழுத்து
எம் மனம் கவர்ந்தவர் - என்றும்
மதிப்பிற்கும்
மரியாதைக்கும் உரிய
அதிபர் பீர் முஹம்மத் எனும்
பொன்னெழுத்து

தங்க விழாவுக்கு
தயாராகிவிட்ட
தாயிவள் தலையதற்கு
முடி சூட வந்த
முடி சூடா மன்னர் இவர்

துடுப்பு தடுமாறும்
துயர நிகழ்வை போக்கி
உயர்வில் ஒரு துளி
சிந்த விட சித்தம் கொள்ளாத
சிறந்ததொரு படகோட்டி

ஆளுமையும், சொல் திறனும்
உழைப்பும், உற்சாகமும்
திறனும், தரமும்
ஒருங்கமைந்த ஓருருவம்

எங்களினிய அதிபரே!
வாழ்த்துகிறோம் கவி பாடி
வாஞ்சையுடன் உன்னை நாடி

இக்கல்லூரி மாணவர்களின்
மனங்களிலிருந்து சேகரித்த
வாழ்த்து பொட்டலத்தை
வார்த்தைகளாய் விரிக்கிறோம்

விஞ்ஞானப் பிரிவு மாணவர் மஜ்லிஸ்
பகுதித் தலைவர், ஆசிரியர்கள்
மாணவர்கள் சார்பாக
உளமார வாழ்த்துகிறோம்

கல்லூரியின் வளர்ச்சிக்காய்
கருத்தரிக்கும் உங்கள் முயற்சிகளுக்கு
அகிலக்கோன் துணை நிற்க
அனைவரும் பிரார்த்திக்கிறோம்

பின்குறிப்பு:
ஸாஹிரா கல்லூரியின் புதிய அதிபராக எ. பீர் முஹம்மத் அவர்கள் பதவி ஏற்றபோது 2000 பிரிவு மாணவர்களால் சயன்ஸ் நைட் நிகழ்வின் போது வழங்கப்பட்ட வாழ்த்துப் பா.

புன்னகை

இதழ்கள் பேசும்
மௌன மொழி...

காதல் வைரஸ்

என் முன்னாலிருக்கும்
கணனித் திரை
கருப்பாய் இருக்கும் போதே
கலர் கலராய்
கனவுகள் எனக்குள் தெரிகிறது

என் நினைவுகள் எங்கோ
அனலொக் வடிவத்தில்
அலைகிறது

டைனிங்க் டேபிளில்
எனக்காய் காத்திருக்கும் உணவுகள்
போர்த்திக் கொண்டு உறங்கி போகிறது

நான் முன்னரைப்
போலில்லை என்று
முறைப்பாடுகள் கிடைக்கிறது

சாமியாரைச் சென்று சந்தித்தேன்
நீ தொற்று நோயாளி
தொலைவில் நில் என்றார்
அவரை தொற்றிவிடும் என்று பயந்தோ..?

மந்திரவாதியைச் சென்று சந்தித்தேன்
மனோவியலையும் தாண்டிய
மகா மந்திரத்தால்
மயக்கப் பட்டிருக்கிறாய் என்றார்

இறுதியில்
இருதய சத்திர சிகிச்சை
நிபுணரைச் சந்தித்தேன்
எச். ஐ . வி யை விடவும்
அபாயகரமான வைரஸ்
தாக்கியிருக்கிறது என்றார்

வைத்தியரே விபரமாய்
சொல்லுங்கள் என்றேன்
விளக்கினார்

எயிட்ஸை விடவும்
உயிர் கொல்லி நோய்
இதுவென்றார்

உலகில் எயிட்ஸால்
மரணித்தவர்களை விட
இதனால் மரணித்தவர்களே
அதிகம் என்றார்

எயிட்ஸால் தினம் தினம்
செத்து கொண்டிருப்பவர்களை விட
இதனால் சாகடிக்க படுபவர்களே
அதிகம் என்றார்

வைத்தியம் இன்றி
பைத்தியம் பிடித்தவர்களும்
உண்டு என்றார்
இராட்டினத்தை விட
இருபது மடங்கு அதிகமாய்
என் சிந்தனைகள்
சுழன்று கொண்டிருந்தன

பையிலுருந்த தொலைபேசி
நக்கலாய் சிரித்தது
அதன் சிரிப்பை அடக்கி
ஹலோ என்றேன்

என் காதுகள் இனித்தது
மூன்று சொல் மந்திரம்
என் மூச்சை அடக்கியது

முடியாமல் தவித்தேன்
உணர்வுகளை கவிதையாக்கலாம்
என்று காகிதத்தை எடுத்தேன்
என் பேனா கிறுக்கி கொண்டிருந்தது

வாசித்தேன்
அந்த கிறுக்கல் இப்படி இருந்தது
"காதல்"...

திசு பேப்பேர்

அழுக்காகுவதுக் என்றே
வெண்மையாய் பிறந்தவன்

இழப்பை விட வெறுப்பு கொடுமையானது

நண்பனே!
கோடிப் புண்ணியம் உனக்கு
தொலைந்து போன என்
புன்னகைகளை தேடித் தருவாயா?

கட்டெறும்பு போல்
சின்ன சின்னதாய் சேகரித்து வைத்த
என் கனவுப் பெட்டகம்
அவளின் ஒரு வார்த்தையால்
இலங்கை இராணுவத்தின்
பொஸ்பரசு குண்டில் அகப்பட்டது போல்
புஸ்வானமாகிப் போனதே..!

அரைத் தசாப்த காலத்தில்
நிறைத்து வைத்தது - அவள்
நினைவுகளை மட்டுமே
என் நெஞ்சில் - அவள்
வெறுத்தொதுக்கிய போது
அத்தனையும் அரை நொடியில்
அம்மியில் வைத்து அரைத்தது போலானதே!

கண்டவுடன் காதலை சொன்னவனை
பிடித்திருக்கிறது அவளுக்கு
காத்திருந்து, புரிந்து கொண்டு
காதல் கொண்டவனை
வெறுத்திருக்கிறது அவளுக்கு

அவள் உறவை பார்த்தாள்
நான் உணர்வை பார்த்தேன்
அவள் உருவத்தை பார்த்தாள்
நான் உள்ளத்தை பார்த்தேன்
கடைசியில் அவளுக்கு
பெயரும் புகழும் கூட
பிடிக்கும் என்று புரிந்து கொண்டேன்

தோல்விகளை மட்டுமே
தோழனாய் கொண்ட எனக்கு
இதுவொன்றும் புதிதல்ல

நீ அதிகமாய் நேசித்தவர்கள் உன்னை
அவமதித்தாலும்
மரியாதை செய்வதாய் நினைப்பாய்
புறந்தள்ளினாலும்
நெருக்கத்தின் நிலையாய் உணர்வாய்

நீ உண்மையை
உணர்ந்து கொள்ளும் ஒரு நாளில்
அந்த இழப்பை விட
அந்த வெறுப்பு
உயிருடன் உன்னை செந்தீயில் தள்ளும்

நண்பனே!
எனக்காக நீ வடிக்கும் கண்ணீர்
வெந்து போன இதயத்தை
விரைவாய் குணமாக்கும்

நீயாவது புரிந்து கொண்டாய்...
எனக்குள்ளும் சின்னதாய்
ஒரு இதயம் இருக்கிறதென்று....

யாருக்காக?

அவளை அளவுக்கு மீறி
நேசித்தது உண்மைதான்
ஆனால் அது அவளுக்காக அல்ல

சுற்றி இருந்த உறவுகளின்
சுக்கு நூறாய் போன கனவுகள்
என்றோ ஒரு நாள்
நிஜமாக்கப் படவேண்டும்

கடந்த காலங்களில்
இழந்து போன
அவள் பெற்றோரின்
ஏக்கங்களும் எதிர்பார்ப்புகளும்
தீர்க்கப் படவேண்டும்

ஆம்...
அவளை நேசித்தது கொள்ளை
ஆனால் அவள்தான்
புரிந்து கொள்ளவில்லை

பூக்காத மலர்

தினம் - என்
இரு கண்ணிகளில்
சிக்கி கொள்ளும்
சின்ன புறாவே..!

நான்
சந்தோசப்படவில்லை
சில வினாடிகளிலேயே
நீ தப்பித்துக் கொள்வதால்

கால்களை கண்ணியில்
கழற்றி வைத்துவிட்டு அல்ல...

பாதையில் உந்தன்
பாதங்கள் பதிந்த
தசங்களை மட்டும் விட்டுவிட்டு...

நீ
பறந்து செல்கிறாய்
இந்த குரங்கை
கூண்டிலடைத்துவிட்டு

உன் நினைவை விட்டு
இறங்க முடியவில்லை
நீயாவது சற்று இரங்க கூடாதா?

நிலவை போல
முகத்தை காட்டாது
மின்னலை போல
மறைந்து கொள்கிறாயே

நிலவை பார்த்ததால்
சூரியனைக் காண முடியவில்லை
மின்னலைப் பார்த்ததால்
பௌர்ணமியை ரசிக்க முடியவில்லை

என் இதயத்தை
விரித்து தருகிறேன்
அதில் உன் பாதத்தை வை.

அப்போதாவது நான்
உன் பாரத்தை
அறிந்து கொள்ள கூடும்

உன்னை திருடிவிட்டேன்
அதனால் நீ
எனக்கே சொந்தமென்று
எந்த நீதி மன்றத்தில்
முறையிடுவது?

தினம் - என்
இரு கண்ணிகளில்
சிக்கி கொள்ளும்
சின்ன புறாவே..!

இப்பொழுது நீ
சிறகசைக்க சம்மதிக்கிறேன்

நீ இன்னும்
பூக்காத மலர் என்பதால்


பின் குறிப்பு:
ஒரு பருவமாகத சிறுமி தினமும் என் பார்வையில் சிக்கி என் மென் மனதை தொட்ட போது.

தூரத்து நிலா

அடியே வேசி..!
உன்னை நான் ஏசுகிறேன்
உன் எழிலைக் கண்டு கூசுகிறேன்
உன் மானம் காக்க பேசுகிறேன்

தூரத்து நிலவே..!
நீ தூவும் மலரொளி கண்டு
கவிஞனானவன் கனக்க பேர்
உன்னை புகழ்பவன் கவிஞன்
நான் உன் கலைஞன்

பெண்ணாக உன்னை
பார்க்காத கவிஞன்
யாரென்று சொல்?
உன் மலரம்பில் மயங்காத
மானிடன் நான் என்று சொல்

உன்னை காதலிக்காத
கற்பலிக்காத
கவிஞன் யாருண்டு..?

கவிஞர்களின் காதலியே..!
உன் காதோடு ஒன்று சொல்கிறேன்
கேள்..!

நீ தூரத்து நிலா
உன்னை தொட்டனுபவிக்க
முடியவில்லை
அதனால்தான் - இவர்கள்
கவிதையால்
ஏணி கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்

ஆயுள் முழுதும்
அடைய முடியாமல்
நீ ..!
எட்டாக் கனி என்றோ
பூமிக்குள் ஒளிந்து கொள்கிறார்கள்

நீ..!
சரியான ஏமாற்றுக்காரி
எத்தனை கவிஞனை
இத்தனை நிலைமைக்குத் தள்ளிவிட்டு
நீ மட்டும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாய்

பகலிலே
கதிரவக் கணவனுக்கு
பயந்து ஒழிந்து கொள்கிறாய்
இரவிலே - உன் எழில் முகம் காட்டி
இதயத்தை ஈர்ந்து கொள்கிறாய்
என்னை தினமும் கொள்கிறாய்

கவிஞனின் பூலோக காதலி எல்லாம்
உன்னை பகல் கூட்டிலேயே
பூட்டி வைக்க
ஐ. நா. சபையிடம்
மனு கொடுக்கிறார்கள்

கவிஞனின் விலை மாதே
இங்கு கற்புடன் வாழும்
கன்னிகளின் வாழ்கையில்
அல்லவா நீ
விளையாடுகிறாய்

அடியே தூரத்து நிலவே..!
நான் மட்டும் உன்னை
நகைப்பதால் தானோ
என்னை கண்டால்
மேகச் சேலையால்
உன் தேகத்தை மூடிக் கொள்கிறாய்...


பின் குறிப்பு:
இலங்கை ரூபாவாகினியில் இடம் பெற்ற கவியரசு வைரமுத்துவின் பேட்டி ஒன்றில் அவர் எழுதிய பாடலான "வெண்ணிலவே வெண்ணிலவே விண்ணை தாண்டி வருவாயா? " என்ற பாடல் உருவான கற்பனையை கூறும் போது மூத்த கவிஞர்கள் தொடக்கம் அவர் வரை ஒவ்வொருவரும் நிலவை வர்ணித்த விதங்களை கூறிக்கொண்டே வந்து இறுதியாக அவர், நிலவை விளையாட அழைப்பது போல் வித்தியாசமான கற்பனையில் இப்பாடல் உருவானது என்றார்.
இதனால் இதனைவிட ஒரு வித்தியாசமான கற்பனை எனக்குள் உருவானதால் எழுதிய கவிதையே இது.
இக்கவிதையை எழுதிவிட்டு முடிக்க முடியாமல் வெளியில் எழுந்து சென்று வானத்தை பார்த்த போது அந்த பௌர்ணமி இரவில் அழகிய மேகம் அப்படியே அசைந்து வந்து நிலவை மூடி மறைத்தது. அதனால்தான் இக்கவிதையை அவ்வாறு முடித்தேன்.

தாசி

விலை போகாத
இந்த மாதுகள்
விலைக்கு போகிறார்கள்.

விடுதலை

கால நீதி மன்றம்
தீர்ப்பு கூறுகிறது
அனைவரும் ஆயுட் கைதிகள்

காரணம்?
சிறையிலிருந்து தப்பி வந்தது

கற்பச் சிறை
நட்புச் சிறை
காதல் சிறை
குடும்ப சிறை
இறுதியில் கல்லறை

கடலிலிருந்து
சிப்பியிலிருந்து
விடுதி பெற்ற முத்து
மனிதர்களிடம் ஆயுள் முழுவதும்
சிறை வாசம் செய்வதை போல

விடுதலை பெறுகிறான்
என்பதை விட
மற்றொன்றில் சிறைப் படுகிறான்
இதுதான் உண்மை

ஆம், இங்கு
உடல்களை
சிறைக்குள் வைத்துக் கொண்டு
உயிர்களுக்கு விடுதலை
கொடுக்கிறார்கள்

நீதியை சிறையிலடைத்துவிட்டு
நீதி மன்றங்களை
நடத்துகிறார்கள்

படு கொலை செய்தவனுக்கு
விடுதலை
பார்த்திருந்தவனுக்கு
பத்து வருஷம்

ஏன்..?
அனைவரும் ஆயுட் கைதிகளே..!
சிறை சாலைக்குள்ளேதான்
சிலருக்கு சிறை வாசம்
"போனஸ்"

ஓ...! விடுதலை
இதற்கு அர்த்தம் தேடி
அலைகிறோம்
அனுபவித்தவன் யாரும்
இங்கில்லை

நாங்கள்
"ஸ்ட்ரைக்" பண்ண போகிறோம்
"விடுதலை"
அகராதியை விட்டு
விடுதலையாக வேண்டும்...

ஒரு நன்றியுள்ள ஜீவன்

பாருலகில்
பாவிகள் செய்யும் பாவத்தை
கழுவிச் செல்லும்
கடலலைகள்

கரையில்
பாவமே செய்யாத
பத்தினி போல்
சில தோணிகள்

கதிரவனின்
காலிக கதிர்களில்
முகம் கழுவும்
கடல் கரை மணல் பரப்புகள்

இந்த காட்சிகளை பார்த்து
நாணிக்க் கொண்டிருக்கும்
ஒரு கிழட்டுக் கிணறு
தூரத்தே....

கடல் கரையில்
மண் அள்ளுவதற்காக
ஒரு "டெக்டரில்"
சில மனிதர்களை
அள்ளிக் கொண்டுவந்த
படை வீரர் பதின்மர்
அதற்கொரு முரட்டு தலைவர்

வந்தவன்
கிணற்றின் மொட்டைத் தலையில்
சில செங்கற்களை வைத்துவிட்டு
ஒவ்வொன்றின் உயிரையும்
பறித்துக் கொண்டிருந்தான்
அவற்றின் சிவப்பு குருதி
பறந்து காற்றோடு கலக்கிறது

அந்த முரட்டுக்கும்
கிணற்றுக்கும் இடையில்
நிரந்தரமாய் தூங்கும் சிலர்
அது ஒரு சவக்காலை

எமன் வந்திருப்பதை
எள்ளளவும் நினைக்காத
நாயொன்று மெதுவாக...
மிக மெதுவாக - தனது
இறுதி நடையை ரசித்துக்கொண்டு
மெதுவாக...

அது...
பூமியை பார்க்கவில்லை
அதில் நிரந்தரமாகவே
தங்குவதை நினைத்தோ...!
சுற்றியிருப்பதை
சுவாரஸ்யமாக...

அதன் இறுதி நடை
எண்ணப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது
மெதுவாக, மிக மெதுவாக....

தான் படைக்கப் பட்டது
எந்த இடத்து மண்ணென்று
முகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது
அங்கயே தனது சமாதியை
அமைதுக்கொள்ளவோ...?
இந்த - இலங்கை மண்ணில்
சமாதானம் எங்கே
மனக்கிறதேன்றோ?

அதன்
பூலோக வாழ்கையின்
எஞ்சிய காற்றும் சுவாசிக்கபடுகிறது

அப்போது
இவனின் துப்பாக்கி முனை
அந்த உயிரை குடிக்க
உற்றுப்பார்க்கிறது
அவனின் விரல்கள வில்லை
அமிழ்த ஆயத்தமாகிறது

அடுத்த வினாடி
படார்....

அதன் வயிற்றில்
செவ்விரத்தை பூத்திருந்தது
அனாலும் - அதன் உயிர்
உடனே செல்லவில்லை
நன்றி சொல்லவில்லை
என்பதனால்

தன்னுயிர் பறித்தவன்
வதனம் திரும்பியது - அதன்
முகத்தில் நன்றி ததும்பியது

அது
நன்றியுள்ள ஜீவன்
அந்த நன்றி எதற்காக?

மானிட ஜென்மத்தின்
மத்தியில் தன்னையும்
துயில வைத்ததற்காக

எமனுக்கு தன்னை
அடையாளம் காட்டிக் கொடுத்ததற்காக

மாண்புள்ள மனிதர்களை
மாக்கும் கருவியால்
தன்னையும் மாய்த்ததற்காக

அதன் உயிர்
இன்னும் செல்லவில்லை
அவனும் அதனருகே செல்லவில்லை

வேறிருவர்
அதனருகில் சென்றனர்
ஒருவனின் துப்பாக்கி
ஒரு குண்டை துப்பிவிட்டது
அதனை அந்த நன்றியுள்ள ஜீவன்
காதால் பெற்றுக்கொண்டது

எஞ்சியிருந்த உயிரும்
இப்போது எஞ்சவில்லை

இதட்கிலையில்
மற்றவனின் துப்பாக்கியில்
தூங்கி கொண்டிருந்த குண்டும்
அதனை முத்தமிட விரைந்தது

"டெக்டரில்" மண்
அள்ளப் பட்டுக்கொண்டிருந்தது
அதன் மேலும்
இரு வாளி கொட்டப்பட்டது

கல்லறை வாசகம் இல்லாத
ஒரு நன்றியுள்ள ஜீவனின்
சமாதி அங்கே...

ஒரு தவறு செய்த நாள்

- 25042008

ஒரு தவறு செய்ததால்தான்
உலமென்பதே உருவானது
தவறாய் வந்ததே
தவறாய் போனது

இறந்த நாளில்
நிகழ்ந்த தவறுக்கு - சிலர்
விழாக் கொண்டாடுகிறார்கள்
பலர் - தாம்
பிறந்ததையே மறந்து
விளையாடுகிறார்கள்

எங்களுக்கு
எதற்கும் கவலையில்லை
குருதியால் கோலமிட்டு
அங்கங்களால் அலங்கரித்து
பிணங்க்களை வெட்டி
பிறந்த நாள்
கொண்டாடப்போகிறோம்

இறந்த நாள் கொண்டாட
தாண்டிச் சென்ற நாட்களை
தோண்டிப் பார்க்கிறோம்
அது -
பிண்டங்கள் பிறந்த நாள்

தனக்காக ஒரு தடவை
தவறாக சிந்திக்கிறேன்
மாள்வதும் தவறல்ல
வாழ்வதும் தவறல்ல
பிறந்ததைத் தவிர.

பாலை வனத்து "ஸம் ஸம்"

நீ - அன்று
அரபு மண்ணிலே
அவதரித்தாய்

ஒரு பாலகனின்
பாதம் பட்டதால் - ஒரு
பாலை நிலத்திலே
பரிணமித்தாய்.

ஒரு மலர் கூட பூக்காத
அந்த வனத்திலே - என்றும்
வாடாத மலராய்
வந்து நின்றாய்

அவள் - அந்த
பாலகனின் தாகத்துக்கு - தன்
மார்பகத்தில் பால் இன்றியா
தாகம் தீர்க்க
தண்ணீர் தேடினாள்?

அவள் - அந்த
ஸபா - மர்வா மலைகளுக்கிடையே
அலைந்த போது
சிந்திய கண்ணீரையாவது
சேமித்திருக்க கூடாதா?

இதயக்கிணற்றில்
நீர் இன்றியா
தேடி அலைந்தாள்?

இல்லை...
இதயத்தில் ஈரம்
இருந்தால்தான்

அந்த
முல்லைக்கு அமுதூட்ட
முளைத்த
முளையல்லவா நீ..?

அன்று
பிஞ்சு குழந்தையின்
பாதம் தொட்டதால் - உன்
மொட்டு விரிந்தது
ஒரு சொட்டு தாகத்துக்காய்
பாலை வனத்திலே - ஒரு
பொட்டு வைத்தாட் போல்
என்றும் பட்டுவிடாமல்
நிலை பெற்றுவிட்டாய்

எந்தவொரு மேகமும்
எந்தவொரு நதியும்
குறிப்பிட்ட இடங்களைத்தான்
குளிர வைக்கும்

ஆனால் - நீ
நீராகிச சென்று
நனைக்காத
நாடுண்டா சொல்?

எண்ணெய்க் கிணறுகளின்
சாம்ராஜியத்தில் - ஒரு
தண்ணீர்க் கிணறாய் நீ
தங்கியிருப்பதன் ரகசியம் என்ன?

வான வில்

வானத்தின் நெற்றியில்
சூரியனின் ஒளிக்கரம்
தடவிய திரு நீறு
இது ஜாதி மதம் பார்த்து
மனிதனை பாகுபடுத்தும் வேளையில்
வானம் கூட வெண்மையை
பிரித்து காடியிருப்பதை பாரு...

பசுமையான பதிவுகள்

அப்போது நான்
அரைப்பத்துக்கும் பத்தாத வயது
பருவமும் பருகாத உருவம்
வெள்ளை மேகம் கூட
இல்லாத தெளிந்த உள்ளம்

நான் இப்போது நினைக்கிறேன்
அப்போது என் உள்ளம்
ஒரு துருவம்
ஏன்...?

உறங்கியது உருகி வருகிறதே...!
அதனால்...

உலகத்தையே
என் உள்ளபதிவேட்டில்
பதிய நினைத்த எனக்கு
அகரம் அல்லவா
ஆகாரமாய் அளிக்கப்பட்டது

அந்த "நேஸரியிலிருந்த" பூசாரி
ஏ போர் அப்பில் என்றது
என் தொப்பிளைக் கிள்ளியது.

நான் பாடசாலையில்
படித்த முதல் வாக்கியம்
"படம் பார்த்து கதை சொல்"
நான் புத்தகத்தை கடித்து
பதம் பார்த்த கதை இது
படம் பார்த்தேன்
கதை சொல்ல தெரியாத
பருவம் அது...

பட்டம் விடுவோம்
பட்டம் விடுவோம்
பாலா ஓடி வா
என்று பாடினேன்
இன்றும் அந்தப்பட்டம்
என் மனதில்
ஆடி ஆடி பறக்கிறதே...

நான்
மழலையில் பேசவில்லை
சிலேடையில் பேசினேன் - என்
சிரிப்புக்கு தெரியுமாம்
இப்போது சிரிக்கிறது

"நீ எங்கக்கா போல்
சிவப்பா இருக்கிறாயே...!"
"ஆனா உன் அண்ணாதான் கருப்பு..!"
"காக்கா கூட்டம் கருப்புதானே...!"

இது எங்களுக்கிடையில்
பன்மையல்ல இருமை - மற்றது
பெண் பால் ஒருமை

நான் கரம் தொட்டு பேசினேன்
ஆனால் அவள் அழகை
படம் பிடிக்கவில்லை
பொய்யில்லை - கையில்
கமரா இல்லை...

நான் இப்போதும்
பலகாரம் உண்ணும் போது
தமிழில் உள்ள பல லகாரங்கள்
படுத்திய பாடு
நாக்கு தூக்கு போட்ட செய்தி

அன்று ஆசிரியர்
வாழைப்பழத்தில் எங்கள் நாவை
வளைக்க முயன்றார்
என் நண்பன் ஒருவன்
உரித்து போட்ட தோலில் வழுக்கி
அவர் உடலை வளைதுக்கொண்டார்.

அன்று நாங்கள் சிரிக்கவில்லை...
அழுதோம்...

வகுப்பறையில் ஒரு நாள்
தமிழாசிரியர்
என்களிருவரை அழைத்தார்
"நீ குயிலை போல் பாட வேண்டும்"
"நீ மயிலை போல் ஆட வேண்டும்"
என்றார்.

நான் சொன்னேன்
"நீங்கள் ஆந்தையை போல் பார்க்க வேண்டும்"
எவரும் சிரிக்கவில்லை
அவரை தவிர...

என் அறிவு விரியும் போது
இந்த அகிலமே விரிந்தது

நான் பிறந்த போது
கருப்பையை உலகமாக கருதியவன்
பரந்த வெளியை கண்டு
பரவசப் பட்டேன்

ஊரை விட நாடு பெரிதென்று
நானறிந்தேன்
பின்னர் நாடும் உலகத்தின் ஓர்
உறுப்பென்று உணர்ந்தேன்.
கோள்கள், உடுக்கள், பால் வெளிகள்
இந்த பிரபஞ்சம் பற்றி
பின்னர் கற்றேன்

என் அறிவு விரிந்த போது
இந்த அகிலமே விரிந்தது

என் வாழ்கை வீதியில்
முதலில் பைசிக்கிள் ஓட்டத்தான்
கற்றுக்கொண்டேன்
பின்னர்தான் எல்லாம்....

நேரும் மறையும்
கவரும் என்று கற்று இருந்தேன்
பின்னர்தான்
அனுபவத்தை பெற்றுக்கொண்டேன்

பெண்களைக் கண்டால்
என் விழிகள்
இமைக்க மறுத்தன
கண்ணடித்தால்
வசை வருமென்றோ?

பெண்களைக் கண்டால்
என் விரல்கள்
யாழ் இன்றியே அசந்தனவே
இசை வருமென்றோ?

அன்றொரு நாள்
அரிசி அரைத்து வரும்படியான
அம்மாவின் கட்டளைக்கு
அடி பணிந்து சென்றேன்

இடம் தெரியாது, தேடினேன்

வீதியில் விசாரித்ததில்
எனக்கு முன்னரே தெரிந்த
வீடுதான் அது...

அது எனக்கு தெரிந்த
ஒருவரின் இல்லம்
அங்கே - ஒரு
பருவமாகாத மங்கை
அது அவர் தங்கை....

என்னை அவளுக்கும்
எனக்கு அவளையும்
நன்றாகவே தெரியும்

ஆம் அன்று நான்தான்
சென்றேன்...

அந்த வீட்டு
வாயில் கதவு கூட
என்னை வரவேற்க
வாய் மூடி மௌனமாய் நின்றது.

அதில் என் விரல்கள்
முத்தமிட்ட போதுதான்
என் விரல்களுக்கு கூட
இசை வருமென்று உணர்ந்தேன்

ஆம், அங்கே வந்து நின்றவள்
அவளேதான்...

வந்தவள் வாயில் இடுக்கில்
என் வதனம் கண்டு
"நானா இல்லையே..!"
"அது இல்லை...
இங்கா அரிசி இடிப்பது..?"

என் வார்த்தைகள் விரசவித்தன.

நான் அவளோடு
அதுதான் முதலும், இறுதியும்...

வாயில் கதவும் வாய் திறந்தது
அவளின் வாயும் கூட
"உள்ளுக்கு வங்க..."

நான் வெளியில் தாமதிக்கவில்லை
பாதங்கள் உள் நோக்கி பாய்ந்தன

வீட்டுக்கதவும் திறந்தது
முந்திய வார்த்தை திரும்பவும்
வெளி வந்தது

அப்போது அவள் மட்டும்தான்
அந்த வீட்டில்
அறிய அதிக நேரம் எடுக்கவில்லை

ஆசனம் கூட
அவளருகில் கிடைத்தது

அவள் ஆலையில்
அரிசியை இட்டுக் கொண்டிருந்தாள்
நான் அவளை என் கண்களில்
நிரப்பிக் கொண்டிருந்தேன்
உச்சந தலையிலிருந்து
உள்ளங் கால் வரை

மௌனமாக...
மிக மௌனமாக....

அப்போது
அவள் அம்மாவும், மாமாவும்
வந்தார்கள்....
என் மௌனத்தை கலைக்க அல்ல
என் விரதத்தை கலைக்க...

நிஜமாய்
அரிசியும் மாவாகியது
என் கனவுகளும் மாவாகியது.

மற்றொரு நாள்
நண்பன் ஒருவன் வீட்டுக்கு
நான் சென்று கொண்டிருந்தேன்
அப்போது என் பெயரை
தென்றல் கண்டு வந்து
தேனாய் பாய்ச்சியது

அது ஒரு பெண்மையின் குரல்
அவள் என்னோடு படித்தவள்
அருகே சென்றேன்
அவள் சில வார்த்தைகளால்
எனக்கு சிலை வைத்தாள்.

அவள் என்னிடம் எதிர் பார்த்தது
என் உள்ளத்தை அல்ல
ஒரு உதவியை மட்டும்...
மட்டுமேதான்.

இவைகள் நினைவிலிருந்த
சில நிஜங்கள்....

நான் சொல்கிறேன்

ஓரிடத்திலிருந்து கொண்டு
உலகை சுற்றி வந்து
கருத்துகளாக நானாகி
என்னையே கரைத்து
பேனாவிநூடு நுழைந்து
காகிதத்திலே படர்கிறேன்

உலகம் சுற்றுவதைவிட
என் தலை சுற்றுவதே அதிகம்
எண்ணங்கள் என்னை
பின்னி எடுக்கும் பிரளயத்தின் போது

எனதின் எண்ணங்களை
கவிதை விளக்கிலே
எண்ணையாக ஊற்றுகிறேன்
நானே திரியாகியும் எரிகிறேன்
அந்த வெளிச்சத்தில்
என்னை பாருங்கள்

என் உள்ளதை ஒப்பிட
உலகத்தில் உள்ளதை எல்லாம்
உருவிப் பார்த்தேன்

முடியவில்லை
நானே எரிந்து
நீராகி கடல் நீரிலே கரைகிறேன்

அப்போதுதான் என் உள்ளத்தை
அறிந்து கொள்கிறேன்

என்ன அலைகள் எழுந்து
கரை வரை வந்து
வெளியே சொல்லமுடியாமல்
மெல்லப்படுகிறது...

இதனால்,
என் உள்ளத்தை திறந்து
உணர்வுகள் உருவாக்கும் - கவிதைகள்
உயிருள்ளவைகள்...

நான் யார்?

நான் யார்?
பல தசாப்தங்களை
பதில் தெரியாமலே கடந்துவிட்டேன்.

அனைவரையும் போல்
அழுதுகொண்டே பிறந்தவன் என்றாலும்
இன்றும் சிரிப்பை
வாடகைக்கே வைத்துருக்கிறேன்.

எங்கோ பிறேந்தேன்
எங்கோ வாழ்கிறேன்...
எத்தனையோ உறவுகள்
எத்தனையோ பிரிவுகள்...
பல நூறு தோல்விகள்
ஒரு சில வெற்றிகள்...

ஏன் பிறந்தேன்?

எதற்காய் வாழ்கிறேன்?

எங்கே செல்கிறேன்?

பதில்களை தேடி - என்

வாழ்க்கைப் பயணம்

தொடர்கிறது...